عشق

هرجه را حدس زدیم آن شده است     

                                   روزگاراز غم تو مست شده است

کوتاهی روز و درازیِ شب تار         

                           هم از آن است که سرها همه بی پا شده است

صوت فریاد و سکوت ابراز وجود      

                    بی سبب نیست که دنیا همه مغرور شده است

خرم آن کس که ندارد بجز از عشق تو سوز

                           که همه غم در غم عشق تو ناچیز شده است

حباب نشنیدی که از فاصله ها صدای نور می آید

                    آری این هم از آن است که اینجا همه روشن شده است

(محمد)

یاد نارم که مرا یاد تو در یاد نباشد                          خاطراتم همه در یاد تو محصور نباشد

نیست یکدم که شوم فارغ ز خیالت                        بنشینم به کناری و صدایت مرا دمساز نباشد

حتی گر همچو سرو پای در آسمان نهادم              خاک وجودت مرا از بند ایم غم آزاد نسازد

تا صدای ساز خلافت می خراشد روح من                من چگونه کوک سازم ساز را تا که او زیبا نوازد

جان من حباب من ندارد عشق زمینی ارزشی        آدمی را عود و عنبر به تنهایی خوشبو نسازد

(محمد نورسرش۲۰|۳|۸۷)

ديدي که چگونه نگهت سوخت مرا 

دل تو اولین روز بهار

                      دل من آخرین جمعه ی سال

                                          وجه دورند و چه نزدیک به هم

.

.

...(پروین اعتصامی)

بر این تکرار در تکرار پایانی نمی بینم

به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گردم
 

ولی از خویش جز گردی به دامانی نمی بینم

به غواصان بگو کافی ست هرچه بی سبب گشتند
 

در این دریای طوفان دیده مرجانی نمی بینم

چه بر ما رفته است؟ ای عمر! ای یاقوت بی قیمت!
 

که غیر از مرگ گردنبند ارزانی نمی بینم

زمین از دلبران خالی ست یا من چشم و دل سیرم؟!
 

که می گردم ولی زلف پریشانی نمی بینم

خدایا عشق درمانی به غیر از مرگ می خواهد
 

که من می میرم از این درد و درمانی نمی بینم...