عشق

مثل ماه است که شب میآید

نور خود وام ز خورشید گیرد

نور در آن تاریکی شب کافی نیست

وای اگر خورشید خود بیاید به زمین

چه روزی شود دنیا

 از برای دیگران باید نشست

اشتباه دیگران بر خود خرید

جور جلادان, به سر باید کشید

تا کجا کج شد, که نتوانیم شکست.

نور را تاکی به تاریکی سپرد؟

سود را تا کی زیان باید خرید؟

جهانی که  صاف است

چون برکه ای

پریشان تا کی شود

از ریزه سنگ های

اشتبا ه ما.............

(محمد نورسرش 14/5/87    20:20   )