عشق

                                           شوق دیدار تو یک لحظه به یکباره رسد

شوق آبی شدنی رود ندارد انگار

                                             یاکه در فرصت خوبی که به دریا برسد

سالها میگذرد آب ندارد رویم

                                              خاصه آن ابر که با حالت باران برسد

برسد یا برساند به این نکته صبا

                                            که صدا از پس اهنگ صدایی برسد

ای حباب که از دریا نفس دزدیده ای

                                           خود همی دانی که این فرع ,به اصلش برسد

شعر از محمد نورسرش(حباب)                                                                       ۷/۷/۱۳۸۷

ما کلاغيم وسيه فام وسيه گفتاريم
بي نياز از قفس وهمه در زندانيم
 هرکس که رهايي خواست به زندان افتاد
ما نخواهيم رهايي وچه کج رفتاريم
همچو روباه مي نفهميم چرا
طاووس با همه رخسار در بند وما آزاديم
يا چو يوسف که در تک چاه است هنوز
ما چو گرگان جامه ي هم ميدريم وخوشحاليم
چون حبابي در کنار دريا
ميميريم و فقط آن دم است که بي صداييم