عشق

خزان

صبح در پس این باد شدید برگها سرخوردند
                                                     از بلندای درخت همه با سر خوردند

بلبلان هم دل از عشق قدیمی کنند
                                                 دشتها در غم معشوقه ی خویش سرخوردند

قدرت سبز عظیم طبیعت به نسیمی بشکست
                                                  گویی از جام هلاهل, درختان یکایک خوردند

شاید این قدرت تقدیر خزان است هنوز
                                            ورنه از چه تسلیم شدند تا که با سیلی خزان برخوردند

سردی آن قدر نبود که همه رنگ ببازند به هم
                                              تو نگو که از سرمای زیاد همه سرما خوردند

باد ها بی خبرند از دل ابر
                                                ریشه ها از می این ساقی دمادم خوردند

ای حباب,بساط عیش طبیعت به راه است هنوز
                                       این سزای سرمایست که انگار همه دلها خوردند

{محمد نورسرش}

 احسنت بر این باد خزانی, که چه زیبا بکشد سرخی مغرورانه ی برگ پر رنگ و ریا را

مگر این سبزی دل, چه زیانی به سرت داشت ؟

که دل از ریشه بریدی و به کوچه نشستی.

این غم دوران بی پایه ی ماست

که دل از علم الهی ببریدیم

همچو برگ, که دل از ریشه برید

بر سر سرخی عاریتی علم خودیم

سرا پا سرخ ولی بی ثمریم

تا که پا داد به ما عرض زمان,

از سر عابر رنجور به پا افتادیم.

فریاد زدیم که حال آزاد شدیم

افسوس همه آواره شدیم...

همه آواره شدیم...

{محمد نورسرش}